بهکدام مذهبست اين بهکدام ملتاست اين …
بکشــم به ناز روزي سر زلف مشک رنگــــش
ندهـــم ز دسـت اين بار، اگر آورم به چنگـــش
سر زلـــف او بـگيـــرم، لـــب لعل او بـبـــوسـم
به مراد، اگر نترسم ز دو چشم شوخ شنگش
سخن دهان تنـگـش بود ار چه خوش، ولـيـکن
نرســـد به هر زباني سخــــــن دهـان تنـگـش
چون نبات ميگدازم، همــه شب، در آب ديده
به امـيــــد آنکه يابم شکـــر از دهان تـنـــگـــش
بروم، ز چـــشم مستش نظري تمـام گيــــــرم
که بدان نظر بـبـيـنـم رخ خـوب لاله رنــــگــــش
چــــــــو کمان ابروانش فـــکنـــد خدنگ غمـــزه
چه کنم که جان نسازم سپـر از پي خدنـگش؟
زلبش عناب، يارب چه خوشاست صلح اوخود
بنگر چگونهباشد چو چنين خوشاست جنگش
دلـــم آينه است و در وي رخ او نمينمـــــــــايد
نفســـي بزن، عراقي، بزدا به ناله زنگــــــــش
ز دو ديده خون فشانم، ز غمت شب جـدايي
چــه کنم که هست اينها گل باغ آشنــــايــي
همهشب نهادهام سر، چو سگان بر آستانت
کــــه رقـيـب در نيـايـد به بهانــهء گدايـــــــــي
مـــژهها و چـــشم يارم به نظر چـــنـان نمايد
که ميـان سنبلستـان چرد آهـــوي ختــايـــي
در گلستان چشمم زچه رو هميشه باز است
به اميـــد آنکه شايد تو به چــشم من درآيــي
ســر برگ گل ندارم، به چه رو روم به گــلشن
که شنيــــدهام ز گلها همه بوي بــــــيوفايي
بهکدام مذهبست اين بهکدام ملتاست اين
که کشند عاشقي را، که تو عاشقم چــرايي
به طـــــواف کعبه رفتم به حــــــرم رهم ندادند
که برون در چـــــه کردي که درون خـــــانه آيي
به قــــــمارخــــــانه رفــتـم، همـه پاکـباز ديدم
چو به صــــــومــــعه رسيـدم همه زاهد ريايي
در ديـــر مــيزدم من، که يـکـــي ز در در آمد
که: درآ، درآ، عراقي! که تو خاص از آن مـايي
تو یه تاک قد کشیده