92

 

 

فرخنده باد نوروز

 

 

 

 

 

 

 

 

بدون شرح

کوچه خاطره ها

بی تو، مهتاب‌ شبی ، باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانة جانم ، گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید،

عطر صد خاطره پیچید :

یادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه، محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ‌ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دلداده به آواز شباهنگ

یادم آید ، تو به من گفتی : از این عشق حذر کن

لحظه ‌ای چند بر این آب نظر کن ،

آب ، آیینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است ،

باش فردا ، که دلت با دگران است !

تا فراموش کنی ، چندی از این شهر سفر کن

با تو گفتم :‌ حذر از عشق !؟ – ندانم

سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم

نتوانم

روز اول ، که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم …

باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم ، نتوانم !

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ، ناله تلخی زد و بگریخت …

اشک در چشم تو لرزید ،

ماه بر عشق تو خندید !

یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم ، نرمیدم

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگر هم

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم …

بی تو، اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم !

میخندم

دردناکترین

نــــــــرو ...!

دردنــــاک تریـــــن التمــــاس جهــــان اســــت ...

عاشق باران

عاشق باران که باشی منتظر میمانی

و بر نگاه بیکلام پنجره چشم میدوزی

شعر میخوانی

منتظر میمانی.

عاشق باران که باشی میدانی که باید بغض ها روی هم جمع شوند

کوه شوند

سخت شوند

و

های های بباری

که همین ها تو را میسازد!!!

یک نفر با سنگینترین بار دلتنگی روی شانه هایش تو را به یاد دارد

خنده خدا

صدای خنده خدا را میشنوم

دعاهایم را شنیده و به آنچه محال میپنداشتم میخندد!!!

فاجعه

عمق فاجعه تنهایی ام را وقتی حس میکنم که از تو خبری نیست

معجزه

چیزی شبیه یک معجزه است

وقتی هر شب بخیر میگذرد بی آنکه کسی به تو بگوید

شبخیر

پنهان

به انتهای بودن که میرسم

اشک نمیریزم

پنهان میشوم پشت لبخندی که از درد سخن میگوید

نا رفیق

یک نفر آمد صدایم کرد و رفت

با صدایش آشنایم کرد و رفت

نوبت اوج رفاقت که رسید

ناگهان تنها رهایم کرد و رفت...........