تا که بودیم
تا که بودیم
نبودیم کسی،
کشت ما را غم بی همنفسی،
تا که رفتیم همه یار شدند،
خفته ایم و همه بیدار شدند،
قدر آیینه بدانیم چو هست،
نه در آن موقع که افتاد و شکست
+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم تیر ۱۳۹۰ ساعت 17:40 توسط بی قرار
|
تو یه تاک قد کشیده