همین که مینویسم و به واژه میکشم تو رو

دوباره بار غم میشینه روی شونه های من

 

همین که میشکفی مثل یه گل میون دفترم

دوباره گرمی لبات، دوباره گونه های من

 

همین که میری از دلم

قرار آخرم بشی

دوباره زخم میخورم

دوباره باورم میشی

 

همیشه کم میارمت

همیشه کم میارمت

نمیشه که ندارمت

 

گریه فقط کار منه، تو اشکاتو حروم نکن

به واژه ای نمیرسی، اینجوری پرس و جو نکن

فاصله ها مال منن

تو فاصله نگیر ازم

بمون که باورت بشه گریه نمیشه سیر ازم

 

همیشه کم میارمت

همیشه کم میارمت

نمیشه که ندارمت