انسانها زندانی افکار خویشند...

 

برای رسیدن به نداشته هایشان آنقدر میدوند که وقتی بدستش می آورند آنقدر خسته اند که دیگر

زمانی برای لذت بردن از آن ندارند...

 

به آنچه که دور از دست میبینند رویا میگویند تا بهانه ای باشد برای بدست نیاوردنشان

و لذت بدست آوردنش را در سختی بدست آوردنش از دست میدهند و همیشه بین این دو راهی

می مانند که بدوند یا بنشینند...................