دلُم از دَسِّ دنیا تنگِ تنگه


سرُم از سُرسُرک بازیش دِونگه



 

دیگه دل در بَچَه ش رو دلگشا نیس


واویلا روب خِرَندُی پُر پِلنگش


 

ئی دنیا مثل یی مرداب غولِه


که روش جُلقُورباغا هِی رنگ وا رنگه


 

تو یی قُپ آب ازِش خوردی میفهمی


آب انبار قوزیَم هم پیشِش قشنگه



 

پاتُو بِپُو هُلُفتی توش نیفتی


کِلِنجِت بُو کِلِنجارِش تو جنگه


 

بُوکُوز ایدل که باغ سینه سرده

کَتونی سووم زده نُوبه¬ی بالَنگه



 

به یِی وَزّاریاتی یارو جُسم


حالُو چَن روز دلُم یرزیی مَسّ و مَلنگه



 

صَبو یُو پس صبو وایهِ ی ندارم


میدونم پَس سَری باز یِی چی لَنگه



 

اگه نِشتَک بِهِت اِنداخته دنیا

 
سمندر غم مخور دنیا مَشَنگِه


 


بیژن سمندر