انتظار تو در خانه

منم سرگشته ی حیرانت ای دوست

کنم یکباره جان قربانت ای دوست

تنی نا سازش و پر بسته پویم

نهم سر بر سر پیمانت ای دوست

دلی دارم در آتش خانه کرده

میان شعله ها کاشانه کرده

دلی دارم که از شوق وصالت

وجودم را ز غم ویرانه کرده

من آن آواره ی بشکسته بالم

ز هجرانت دو تا رو بر زبانم

منم آن مرغ سرگردان و تنها

پریشان گشته شد یکباره حالم

ز هر سر بر سر سجاده کردم

دعایی بهر آن دلداده کردم

ز حسرت ساغر چشمانم ای دوست

نماند یکسره از ما کردم

دلا تا کی اسیر یاد یاری؟

ز هجر آن تا کی داغداری؟

بگو تا کی ه شوق روی لیلی

تو مجنون پریشان روزگاری؟

پریشانم، پریشان روزگارم

من آن سرگشته ی هجر نگارم

کنون عمریست با امید وصلت

درون سینه آسایش ندارم

ز هجرت روز و شب فریاد دارم

دلی دارم، دلی ناشاد دارم

درون کوهسار سینه ی خود

هزاران کشته چون فرهاد دارم

چرا ای نازنینم بی وفایی؟

بماندم با دل من درک فانی

چرا آشفته کردی روزگارم؟

عزیزم دارد این دل هم خدایی