ته این فنجان های خالی

حکایت نرسیدن است و تنهایی.

طرح پرواز کلاغهای،

                           مترسک زده بدیوارهای این فال سیاه.

به انزوای ابرهای بی باران می مانم،

باد هم از کشیدن این همه حسرت وامانده.

یادت باشد ،

عصرها بی من ،

          این آرزوها را نوش جان کنی